جادوگر قرن Close
تبلیغات در بلاگ اسکای
جمعه 30 فروردین ماه سال 1387

 دوست داشتن از روی سکس خیلی قویتر از دوست داشتن از روی قلبه .... خیلی هم قویتر!!!!

تبصره ۱ : بین قوی بودن و همیشگی بودن خیلی فرقه.

 

 

جمعه 30 فروردین ماه سال 1387

دوست داشتم با خودم کلنجار برم و بگم که من از اون دسته آدم ها هستم که سر حرفشون می مونن .... طبیعت بهم یاد داد که این کار خیلی مسخرست .... مردونگی سر حرف موندن ماله خودتون ... ما دوست داریم عینه زن باشیم .... هر لحظه یه حال ..... هر لحظه یه فکر ... هر لحظه یه نظر!!!!! 

 ذهنه خالی .... مثل ماهی..... ۱-۲-۳... وبعد دیگر هیچ!!!!!

 

 

 

پنجشنبه 1 فروردین ماه سال 1387

آدم همینه...لحظه همینه..دنیا همینه....تو ثانیه همه چی عوض میشه ... همه شکل ها ... همه نظر ها.... همه چی...

تیک تاک تیک تاک ... شد ۸۷ .... مثل ۳۶۵ روز پیش که شد ۸۶ .... مثل ۷۳۰ روز پیش ... مثل .....

الان تو هنگم .... یعنی یه جورایی باور نکردنی ..... ۸۶ و کار ندارم چی جوری شروع شد و چی جوری ادامه پیدا کرد ... مهم اینه که تو آحرین لحظه ها جبران کرد ... دقیقه ۹۰ .... امان از بازی های این روزگار!!!!!!

دنبال شعر میگشتم که این جا بزارم ..گرچه این شعر و پارسال هم گذاشتم ..ولی سال هاست دارم با این شعر تو سال تحویل حال میکنم ....

ایام مبارک باد از شما....

مبارک شمائید.....

ایام می آید تا از شما مبارک شود

یکشنبه 26 اسفند ماه سال 1386

کفاره شراب خوردن های بی حساب

                                             هوشیار نشستن میان مستان است

شنبه 18 اسفند ماه سال 1386

تا کی میحوای این بازی رو ادامه بدی؟؟؟ کم آوردم.... خیلی ..... آخه نامرد ...آخه بی انصاف... از چند سالگی؟؟؟؟ تا چند سالگی؟؟؟ چرا می خوای همش منو تو موقعیتی بزاری که بشکنم؟؟؟ تا کی بشکنم؟؟؟؟ این رسمش نیست!!!!

...................................................................................

بد روزی بود امروز .... خدا شبش و به خیر کنه. بر پدر مادر گراهام بل لعنت...........

سه شنبه 14 اسفند ماه سال 1386

معلم پای تخته داد میزد

      صورتش از خشم گلگون بود

         و دستانش به زیر پوششی از گرد

                                               پنهان بود.

ولی آخر کلاسی ها

       لواشک بین هم تقسیم میکردند

              آن یکی در گوشه ای دیگر جوانان ورق می زد

                                                            دلم می سوخت

به حال او که بی خود های و هوی میکرد

                                و با آن شور و اشتیاق

                             تساوی های جبری را نشان می داد.

با خطی خوانا بر روی تخته

                     کز ظلمت چو قلب ظالمان و چیره

                                   زندانیان تاریک و غمگین بود

                                      تساوی را نوشت و بانگ برآورد :

یک با یک برابر است.

از میان شاگردان جمع

             یک نفر به پاخاست

                      همیشه یک نفر باید به پا خیزد

به آرامی سخن سرداد :

               این تساوی اشتباهی فاحش محض است.

نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره گشت

 معلم مات بر جای ماند

و او پرسید :

اگر یک نفر انسان واحد یک بود

               باز هم با یکی دیگر برابر بود؟

سکوتی موحشی بود و سوالی سخت

معلم خشمگین فریاد زد

         آری باز هم یک با یکی دیگر برابر بود

و او با پوزخندی گفت

        اگر یک نفر انسان واحد یک بود

                   آن که زور داشت بالا بود ؟

و آن که قلبی پاک و دستی فاقد از زر

        پست تر می بود ؟

             اگر یک نفر انسان واحد یک بود

                       این تساوی زیر و رو می شد

حال می پرسم

       یک اگر با یک برابر بود

                  نان و مال مفتخواران

                         از کجا آماده می گردید ؟

یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد؟

یک اگر با یک برابر بود

      یا که پشتی زیر بار فقر خم می شد؟

                   یا که زیر ضربت شلاق له می شد؟

یک اگر با یک برابر بود

             پس چه کس آدمیان را در قفس میکرد؟

معلم ناله آسا :

        بچه ها در جزوه های خود بنویسید که

                      یک با یک برابر نیست.

 

خسرو گلسرخی

 

 

یکشنبه 12 اسفند ماه سال 1386
چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟؟؟؟؟؟
دوشنبه 6 اسفند ماه سال 1386

صبح بلند میشی و خیلی عادی میری حموم .. برخلاف گذشته مجبوری به خودت برسی چرا که چشم ها این روزها دنبالتن تا دوباره انگ افسردگی بعد از جدایی رو بهت بزنن.... دیگه یه ژل و ژیلت که ارزش این حرف ها رو نداره

میری بیرون دوباره هوس مسخره بازی گذشته می زنه سرت ... از ماشین که پیاده میشی دنباله تاکسی نمی گردی و منتظر می مونی تا جاده تورو بخواد ..... اولین ماشینی که صدات زد میری سوار میشی ... خالی از هر فکر و مسیری .....

چشتو باز می کنی و می بینی که رفتی یه شهر دیگه . قراره بری خونه خاطره هات....ولی باز اولین تلفن مسیرت و عوض میکنه ... همینجوری بیخود میری یکی رو سر کار بزاری... خیلی حال میده یکی رو ۳- ۴ ساعت هنگ کنی!!!!

می ری خونه و میبینی از خاطره هات هیچی نمونده .. خونه رو زدن خراب کردن و تو موندی و هیچی !!!! فقط تنه دیوار هنوز یه شعر هست: تمام نا تمام من با تو تمام می شود!!! ... از زور گریه مجبوری بخندی!!!

عادی هستی و همه چی رو عادی میبینی... از هر چی چشم و چال و دست و پاست فرار می کنی.... جالبه که بقیه هم اینجورین ...

با خاطره ها که چه عرض کنم با شعر رو دیوار خداحافظی میکنی و میای بیرون ... باید بری یکی و از هنگی در بیاری ... زیاد کار نداره .... یه ریستارت و تمام!!!!

بهت زنگ میزنن که بساط شب آماده است .... دوباره مقصد تغییر میکنه... ولی مگه مقصدی هم هست؟؟؟؟

تا اون موقع همه چی رو رد میکنی و با همه چی کنار اومدی.... آخه تونستی پیش بینی کنی و جا خالی بدی .... خاطره هام بعضی وقت ها خیلی تند می رونن ... باید حواسمون باشه ...

ولی یه دفعه یه ماشینه نامرد میاد و یه اهنگ میزاره .... خداییش این رسمشه؟؟؟؟... به طور کاملا اتفاقی می خوری به یه خاطره ... مقصر حادثه هم زیاد مهم نیست ... مهم نتیجه است که باعث میشه بسته به آهنگش پرت بشی دور .... ۴ سال زمان زیادیه؟؟؟؟

شب...... باز آی ساقیا که هوا خواه خدمتم ..... ولی نه .. از این خبر ها نیست ..... دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابت نمیبرد!!!! 

شنبه 4 اسفند ماه سال 1386

نبسته ام به کس دل، نبســـــته کس به من دل
چو تخــــته پــاره بـــر موج رهـــا رهـــا، رهـــا من


ز مــــن هر آنکــه او دور، چـو دل به سینه نزدیک
به مـــن هر آنکـه نزدیک، ازو جــــــدا، جــــدا من


نه چشــــم دل به ســـــویی، نه باده در سبویی
که تــــر کـــــنم گـلـــــــویی، به یاد آشنــــــا من

ســــــتاره هــــا نهـــــــفتم در آسمـــــان ابــــری
دلــــــم گرفته ای دوست، هـــــوای گریــه با من

شعر : سیمین بهبهانی
خواننده : همایون شجریان